17 Eylül 2015 Perşembe

İŞE VEDA...



Merhaba,

Bu gün günlük edasıyla yazıyorum yazımı ilginizi çekmeyebilir ama gene de burada dursun istiyorum. Sonuçta burası benim evim, anılarımın deposu :) Hatta artık böyle yazıları daha çok yazacağım. Fark ettim ki yaşam belirtisi olan yazıları okumak ve yazmak daha çok hoşuma gidiyor tabi bu diğer kategorilerimi artık hiç yazmayacağım anlamına gelmiyor. 

Bu gün 4 yılımı verdiğim çok sevdiğim ve sevildiğime inandığım işimde son günüm. Bir takım sebeplerden dolayı işimden ayrılmam gerekti. Buraya ilk geldiğimde 17 yaşında özgüveni yerlerde olan, ismimle seslenildiğinde bile eli ayağına karışan bir genç kız idim. Liseden mezun olmama bir hafta vardı başladığımda. Nasıl olsa dersler bitti deyip büyük bir istekle başlamıştım. Hani büyüdüm ya iş kadını oldum sözde :)

İlk üç ay kabus gibi geçti. Tam anlamıyla kabus. En ufak bir hata yaptığımda elim ayağım birbirine karışırdı. Hata üstüne hata yapardım. Hatta laf aramızda bir ara zengin koca bulayım da iş hayatımı başlamadan bitireyim bile demişimdir kendi kendime :) tabi bir süreliğine...

Yok ben yapamayacağım ya demeyip pes etmemem sonucu 6 ay sonra ablamın da desteği ile ( ablamla aynı iş yerinde çalışıyorum - dum.) işler yavaş yavaş rayına oturmaya başladı. Üniversiteyi burada okumaya başlayıp burada bitirdim. Diğer iş yerlerinin aksine küçük olmamızın da etkisiyle birbirimizin kuyusunu kazmak yerine birbirimizin açıklarını kapatıp en güzel abi kardeş ilişkilerini kurduk bu dört yıl içerisinde. Patronumuzun dışarıdayken birlikte yemekler mi pişirmedik doğum günlerimi kutlamadık :)


İlk iş yerim olmasıyla birlikte en özel olan iş yerim olarak mazide yer alacak Yiğit Örme. Sevgili patronum ise hayatımda tanıyıp tanıyabileceğim en mükemmel patron diyebilirim gerek kibarlığı ile gerek halden anlaması ile on numara desem az kalır. 

Uzun lafın kısası dört yılım böyle mükemmel insanların içerisinde geçti. Bundan sonrası ise umuyorum ki Allah benim hedeflerim doğrultusunda önümü açık, patronumun ise bereketini bol kılsın. Bu gün bu kapıdan son kez çıkarken helallik alıp helallik vermenin onurunu yaşıyorum.

Evet üzülüyorum ama biliyorum ki biten her şeyin arkasında çok güzel yeni başlangıçlar vardır.


Hoşça kal Yiğit Örme...